Υπάρχει μια φράση που λέει ότι τη γη δεν την κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας αλλά απλά την δανειστήκαμε από τα παιδιά μας. Η ρήση αυτή περικλείει με σαφήνεια την στάση που πρέπει να έχουμε όλοι απέναντι στο περιβάλλον προκειμένου να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα του πλανήτη μας.

Η αρμονική όμως συνύπαρξη του ανθρώπου με το περιβάλλον έχει σταματήσει να υφίσταται προ πολλού. Η παρέμβαση του ανθρώπου στην  φύση είναι καταλυτική. Η όλο και πιο έντονη βιομηχανοποίηση, η οικιστική επέκταση, η καταστροφή δασών και οικοσυστημάτων, έχουν προκαλέσει σοβαρές αλλοιώσεις, τα αποτελέσματα των οποίων είναι όλο και πιο έντονα. Το φαινόμενο του θερμοκηπίου, το λιώσιμο των πάγων, η άνοδος της στάθμης της θάλασσας, οι όξινες βροχές, η ερημοποίηση και η ατμοσφαιρική ρύπανση, είναι μερικές μόνο από τις συνέπειες της περιβαλλοντικής καταστροφής που επηρεάζουν πλέον την καθημερινότητα του ανθρώπου και των υπόλοιπων ζωντανών οργανισμών του πλανήτη.

Η συνειδητοποίηση του προβλήματος, που είναι και το πρώτο βήμα επίλυσής του, σε μεγάλο βαθμό έχει πραγματοποιηθεί χάρη στη δράση οικολογικών οργανώσεων και κινημάτων. Ο βαθμός όμως της συνειδητοποίησης μάλλον δεν είναι και αυτός που θα έπρεπε, καθώς οι πηγές ρύπανσης όχι μόνο συνεχίζουν απρόσκοπτα το καταστροφικό τους έργο αλλά και συνεχίζουν να αυξάνονται ανεξέλεγκτα, καθώς καθημερινά δημιουργούνται εργοστασιακές εγκαταστάσεις χωρίς περιβαλλοντική πρόνοια, ο αριθμός των αυτοκινήτων πολλαπλασιάζεται. Ο υπερπληθυσμός μάλιστα του πλανήτη έχει θέσει επ’ αμφιβόλω ακόμα και την ύπαρξη πόσιμου νερού στις επόμενες δεκαετίες. Πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι οι συνέπειες της περιβαλλοντικής καταστροφής δεν είναι και τόσο μακρινές. Η ζωή μας απειλείται.

Τα ανεπτυγμένα, όπως αποκαλούνται, κράτη υποκύπτοντας στις πιέσεις των οικολογικών κινημάτων, της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας και της ευαισθητοποιημένης μερίδας της κοινής γνώμης, έχουν προχωρήσει στην δημιουργία δύο συνθηκών για την προστασία του περιβάλλοντος, αυτές του Ρίο και του Κιότο. Στις συνθήκες αυτές αναδεικνύεται η κρισιμότητα του κινδύνου από το φαινόμενο του θερμοκηπίου, λόγω των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, και η συμφωνία για την λήψη μέτρων για τον περιορισμό των εκπομπών. Δυστυχώς όμως δεν έχουν υπογράψει όλα τα κράτη το δεσμευτικό κείμενο αυτών των συνθηκών, ενώ η ουσιαστική παρέμβαση και λήψη μέτρων από τα κράτη που τις έχουν υπογράψει είναι επιεικώς απογοητευτική. Ο λόγος φαίνεται να είναι κυρίως οικονομικός, αφού τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν συνεπάγονται μεγάλο χρηματικό κόστος. Αν και έχουν θεσπιστεί διάφοροι νόμοι για την προστασία του περιβάλλοντος, αυτοί δεν ενεργοποιούνται και οι επιχειρήσεις δεν λαμβάνουν τα ακριβά μέτρα που οφείλουν αφού κανένας δεν τους υποχρεώνει.

Είναι σαφές ότι και για το ζήτημα αυτό είναι απαραίτητη η ευαισθητοποίηση και ενεργοποίηση του πολίτη. Οι πολίτες πρέπει να πιέσουν τις κυβερνήσεις για να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα αλλά και να δημιουργήσουν τους απαραίτητους χώρους (πχ ανακύκλωσης) που θα συμβάλλουν στην προστασία του περιβάλλοντος. Η δημιουργία κοινωνικής πίεσης και ο φόβος πολιτικού κόστους είναι αυτά που θα επιβάλλουν την παρέμβαση της πολιτείας ώστε να ζούμε σε έναν καλύτερο πλανήτη, ο οποίος θα προσφέρει καλύτερη υγεία και καλύτερες συνθήκες ζωής σε όλους μας.

Το περιβάλλον είναι υπόθεση όλων μας. Η ανακύκλωση είναι υπόθεση όλων μας. Η μείωση των ρυπών από τα αυτοκίνητά μας είναι υπόθεση όλων μας. Η συνέχεια της ζωής, κάθε είδους ζωής, είναι υπόθεση όλων μας. Όλοι μαζί μπορούμε να  δημιουργήσουμε μια καλύτερη δίκαιη κοινωνία, ένα καλύτερο περιβάλλον για εμάς και τα παιδιά μας.    

            Τα τελευταία εικοσιτετράωρα η χώρα μας δοκιμάζεται από μια πρωτοφανή εθνική τραγωδία. Η Πελοπόννησος, η Εύβοια και πολλές άλλες περιοχές καταστρέφονται από την πύρινη λαίλαπα και οι κόποι μιας ζωής χάνονται σε λίγες ώρες. Σε αυτήν την τραγωδία η Ελλάδα μοιάζει με ακυβέρνητο καράβι. Δυστυχώς για όλους, η χώρα μας πλήττεται βαρύτατα και η κυβέρνηση δείχνει με τον τραγικότερο τρόπο την ανικανότητά της να διαχειριστεί τον κίνδυνο και την θέλησή της να αντιμετωπίσει το όλο θέμα μόνο με προεκλογικές παροχές, δηλαδή επικοινωνιακά. Τα αίτια της τραγωδίας είναι πολλά και οι ευθύνες του ίδιου του κ. Καραμανλή είναι οι πιο σοβαρές, αφού είναι υπεύθυνος για τον διορισμό αυτών που θα έπρεπε να κάνουν τις απαραίτητες ενέργειες για την αντιμετώπιση της τραγωδίας.

            Η αντικατάσταση προσωπικού, ο παροπλισμός ικανών αξιωματικών και η τοποθέτηση σε καίριες θέσεις ατόμων που ως μόνη εμπειρία είχαν την κομματική τους ταυτότητα, οδήγησε στην παράλυση των σωμάτων ασφαλείας. Η αδυναμία συντονισμού της πυροσβεστικής, της αστυνομίας και του στρατού με την υπηρεσία πολιτικής προστασίας άφησε τους πολίτες μόνους τους να αντιμετωπίσουν τις φλόγες, με αποτέλεσμα αυτή την στιγμή να μετράμε θύματα σε πρωτοφανείς αριθμούς για την χώρα μας, μη γνωρίζοντας που θα σταματήσει αυτός ο τραγικός κατάλογος. Παρά τη βοήθεια που στάλθηκε από τις ευρωπαϊκές χώρες δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιος που να μπορεί να συντονίσει και να οργανώσει τα επίγεια και υπέργεια μέσα πυρόσβεσης. Τα αρμόδια όργανα συνεδριάζουν τρεις μέρες μετά την έναρξη των πυρκαγιών. Ο κρατικός μηχανισμός απουσιάζει. Οι ευθύνες είναι πολλές και πρέπει να αποδοθούν. Η εμφάνιση του κ. Καραμανλή στον ρόλο του θύματος δεν μπορεί να διαγράψει τις ευθύνες του ίδιου και του επιτελείου του, που κατέστησαν ανοχύρωτη την Ελλάδα μέσα σε τρία μόλις χρόνια.