Στις μέρες μας, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, όλοι αποδίδουν στους νέους αδιαφορία για τα κοινά και αποστασιοποίηση από την πολιτική. Με λίγα λόγια, κατηγορούνται οι νέοι ότι δεν είναι ενεργοί πολίτες. Ακούγονται καθημερινά οι μεγαλύτεροι να απευθύνονται προς τους νέους με δηκτικά υπονοούμενα του τύπου «εμείς στην εποχή μας σαν νέοι είχαμε αρχές και ιδανικά».

            Η παραπάνω φράση ίσως να είναι διαχρονική και ίσως όλοι οι άνθρωποι στην εποχή της νεότητάς τους να γινόταν δέκτες ανάλογων σχολίων από τους μεγαλύτερούς τους. Μετά όμως από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, οι συγκρίσεις έχουν γίνει πιο έντονες και η αμφισβήτηση της σημερινής γενιάς από την λεγόμενη γενιά του Πολυτεχνείου είναι πολύ πιο έντονη. Αν και τα ζητήματα που αφορούν την δημόσια πολιτική είναι τελείως διαφορετικά σήμερα, δεν τίθεται πλέον θέμα πολιτεύματος αφού η δημοκρατία και λειτουργεί και βασίζεται σε γερά θεμέλια, η παρουσία των νέων στην πολιτική και η πολιτικοποίησή τους είναι πολύ έντονη. Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε να δημιουργούνται, με πρωτοβουλία των νέων, μικρές και μεγάλες οργανωμένες ομάδες.

            Η είσοδος μάλιστα των νέων στην κεντρική ή τοπική πολιτική σκηνή είναι όλο και πιο έντονη. Η στάση τους, πολλές φορές επικριτική, είναι αυτή που έχει επηρεάσει την κοινή γνώμη σε πολλά ζητήματα. Οι νέοι έχουν εγκαταλείψει προ πολλού τον ωχαδελφισμό και δεν επιτρέπουν πλέον να αποφασίζουν άλλοι για το μέλλον τους. Η παρουσία μάλιστα στα ψηφοδέλτια των κομμάτων νέων ανθρώπων, δείχνει και το βαθμό της δράσης και της συμμετοχής τους. Στην Ελλάδα της νέας χιλιετίας οι νέοι αναλαμβάνουν δράση. Δεν διστάζουν να εκφράσουν πολιτική άποψη και να παρέμβουν διεκδικώντας μια καλύτερη, πιο δίκαιη κοινωνία.

            Έχουμε όραμα για την Ελλάδα του αύριο, συμμετέχουμε και διαμορφώνουμε τις εξελίξεις. Είμαστε ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας και δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να αποφασίσει το μέλλον μας. Είμαστε εδώ και θα αλλάξουμε τον τρόπο θέασης των πραγμάτων. Στόχος μας είναι μια πιο δίκαιη κοινωνία που θα σέβεται τους κόπους των μεγαλύτερων και θα εξασφαλίζει ένα καλύτερο μέλλον για την χώρα και τους ανθρώπους της. 

Οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ) σε πολλές περιπτώσεις έχουν καλύψει ανάγκες για τις οποίες είτε δεν υπήρχαν οι κατάλληλες θεσμοθετημένες  κρατικές υπηρεσίες, είτε οι υπάρχουσες υπηρεσίες δε μπορούσαν να ανταποκριθούν αποτελεσματικά στις ανάγκες των πολιτών. Συνήθως πρόκειται για οργανώσεις εθελοντών που ευαισθητοποιούνται γύρω από ένα ζήτημα που δεν έχει την πρέπουσα αντιμετώπιση και προσοχή του κράτους. Η εμφάνισή τους στη Ευρώπη τοποθετείται περίπου στην δεκαετία του 1980 και είχαν ως κύριο χαρακτηριστικό τους την αντίδραση σε εφαρμοζόμενες τότε πολιτικές.

            Η πλειοψηφία τους σήμερα, αν και δεν ανήκει στη δημόσια διοίκηση, ασχολείται με θέματα δημόσιας πολιτικής, χαράζει πολιτικές και προσπαθεί να ενεργοποιήσει και να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη. Στόχος των ΜΚΟ είναι ο σχεδιασμός πολιτικών και η προώθηση κοινωνικών δράσεων. Πολλές από αυτές έχουν οργανωμένα επιστημονικά συμβούλια που προτείνουν λύσεις σε διάφορα πεδία. Η κινητοποίηση των πολιτών από τις ΜΚΟ γίνεται όλο και πιο έντονη, γεγονός που πολλές φορές «αναγκάζει» την επίσημη πολιτεία να υιοθετήσει μέτρα και πολιτικές που προτείνονται από αυτές. Η ύπαρξή τους είναι ένας ακόμα τρόπος να ακούγεται η φωνή του πολίτη και να προστατεύεται ο πολίτης και τα δικαιώματά του. Η δράση τους έχει δημιουργήσει νέα δεδομένα στο δημόσιο βίο. Η κοινωνία είναι πλέον πιο ενημερωμένη για ζητήματα που είναι λίγο «πιο έξω» από την καθημερινότητα.

            Το έργο των ΜΚΟ πρέπει να στηρίζεται από τις κυβερνήσεις και το κράτος, καθώς με τη βοήθειά τους μπορούν να υπάρξουν πιο ενεργοί, πιο ενημερωμένοι πολίτες, στοιχείο που δε μπορεί παρά να προωθεί την δημοκρατία. Οι ΜΚΟ είναι ένα απαραίτητο πλέον γρανάζι στο όραμα για μια πιο δίκαιη και πιο ευαίσθητη κοινωνία.